รับพระราชทานศิลปศาสตร์มหาบัณฑิตกิตติมศักดื สาขาวิชานิเทศศาสตร์บูรณาการ
19 กุมภาพันธ์ 2551
แม่โจ้..มหาวิทยาลัยแห่งชีวิต *1
ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ย่อมมีความหลัง หรือถ้าจะเรียกกันครบเครื่องว่า .ประวัติสาสตร์. ด้วยกันทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็น คน สัตว์ สิ่งของ สถานที่ หรืออะไรก็เช่นเดียวกัน จะต่างกันก็แต่เพียงว่าเจ้าของ .ความหลัง. นั้น มีชีวิตจิตใจ ีความรู้สึกนึกคิดพอที่จะแสดงออกซึ่งเรื่องราวหรือประสพการณ์แต่หนหลังได้ด้วยตนเองหรือไม่เท่านั้น
ข้อนี้ก็ต้องยกให้มนุษย์เราว่าเป็นเลิศ เพราะสรรพสิ่งอื่นใดนอกจากมนุษย์แล้วไม่สามารถทำได้ หรืออาจทำได้บ้างก็ไม่ดีหรือสมบูรณ์เท่า ฉะนั้นความหลัง. ของสิ่งต่างๆ จึงเป็นเรื่องของชนิดคน ซึ่งได้ผ่านเหตุการณ์ที่โชคชาตานำเข้าไปเกี่ยวข้องหรือวางแอบไว้ชั่วระยะหนึ่ง รสชาติและผลพลอยได้ที่ฝากไว้กับแต่ละชีวิตต่อๆมา มากหรือน้อย ก็ย่อมแล้วแต่อิทธิพลแห่งประสพการณ์และจิตใจอันเร้นลับของแต่ละบุคคล
แม่โจ้ เป็นหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง อยู่ในท้องที่อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ สำหรับคนที่รู้จักเพียงแต่ ชื่อ เท่านั้น หามีความสำคัญหรือมีความหมายใดๆ นอกเหนือไปกว่านั้นไม่ ซึ่งก็เป็นของธรรมดาของคนทั่วๆไป แต่ก็ยังมีคนอีกจำนวนไม่น้อยที่ให้ความสำคัญและระลึกนึกถึง .." แม่โจ้" มากไปกว่าความหมายที่ใช้พูดจากัน เพราะ "แม่โจ้" ได้เคยเป็นระยะหนึ่งในชีวิตเริ่มต้นของเขาที่ผ่านมาแล้ว และเป็น "แม่โจ้" แห่งความหลังในปัจจุบัน
แม่โจ้ อาจจะลำเอียงและไม่ดีสำหรับคนบางคน เพราะให้ในสิ่งที่เขาไม่อาจรับได้ หรือบางทีก็ไม่ให้ในสิ่งที่เขาต้องการ แต่จะอย่างไรก็ตาม จะรักหรือเกลียด จะชื่นชมหรือชิงชัง เมื่อผ่านเข้าไปแล้ว "แม่โจ้" ก็จะเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต และติดตามเขาอยู่ตลอดไป
"แม่โจ้" เป็นชีวิต เป็นบทเรียน หรือจะเป็นอะไรอีกก็ตามแต่จะคิดยกย่องกัน แต่อย่างไรก็ตาม จะเทอดทูนหรือโยนทิ้ง จะภูมิใจหรือเสียใจ เมื่อผ่านเข้าไปแล้ว "แม่โจ้" ก็จะเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต และติดตามเขาอยู่ตลอดไปเช่นเดียวกัน
"แม่โจ้" เคยเป็นคำศักดิ์สิทธิ์และเป็นสัญญลักษณ์ของ "เพื่อนแท้" มาแล้วในอดีต .......อนาคตเล่าจะเป็นเช่นไร... จากใจจริง
ส.จันทร
20 ม.ค. 06 **2
*1มหาวิทยาลัยแห่งชีวิตบทความ จากศิษย์ถึงอาจารย์ หนังสืออนุสรณ์งานพระราชทานเพลิงศพ ศาสตราจารย์ ดร.วิภาต บุญศรี วังซ้ายวันอาทิตย์ที่ ๑๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๘ สุสานแม่โจ้ บรรณาธิการ ธนิต มะลิสุวรรณ
**2 แม่โจ้ เป็นชีวิต เป็นบทเรียน โดย ส.จันทร หนังสืออนุสรณ์แม่โจ้ ๒๕๐๕ สาราณียากร สงวน จันทร์ทะเล
-------
จะทำให้ดียิ่งกว่าดีที่สุด (To Make The Best Better) คติพจน์ของยุวเกษตรกร (4-H Club) ที่เคยท่องจำและเป็นสมาชิกมาก่อนในพ.ศ 2500 ตั้งใจไว้ว่า จะทำวันนี้ให้ดีที่สุด ก็ท่องและคิดไปตามวัยในสมัยก่อนโน้น แต่เมื่อมาคิดย้อนหลังในวันนี้แล้วก็เห็นว่า หลายสิ่งหลายอย่างที่เราได้ทำไปในอดีตนั้น มีข้อบกพร่อง ข้อที่เราน่าจะทำให้ดีกว่านั้นได้
Learning to Do
Doing to Learn
Earning to Live
Living to Serve
เราเรียนรู้ด้วยงานการฝึกหัด
เราปฏิบัติเพื่อหวังทางศึกษา
หาเลี้ยงชีพเพื่อชีวิตวัฒนา
ใช้วิชาเพื่อบริการงานสังคม *1
คติพจน์ขององค์การเกษตรในอนาคตแห่งประเทศไทย (Future Farmers of Thailand) ที่จัดตั้งที่วิทยาลัยเกษตรกรรมแม่โจ้เป็นแห่งแรกของประเทศไทย โดยอาจารย์ประสงค์ วรยศ นำเอากิจกรรมขององค์การนักเรียนมัธยมและนักศึกษาในมหาวิทยาลัยที่เรียกว่า Future Farmers of America (FFA) มาปรับเปลี่ยนให้เหมาะสมกับสภาพการเรียนการสอนโดยเริ่มดำเนินการในปี พ.ศ 2504 และดำเนินการต่อมาจนถึงปี พ.ศ 2518 กิจกรรมก็ปรับเปลี่ยนและยุติลงในเวลาต่อมา เป็นสิ่งที่น่าเสียดายที่กิจกรรมดีๆอย่างนี้ต้องยุติไป
งานหนักไม่เคยฆ่าคน เมื่อเข้ามาเรียนที่แม่โจ้ใหม่ๆ นั้น คำๆนี้ก็ได้ยินแต่ไม่มีการกล่าวถึงที่มาที่ไปให้ทราบมากมายนัก นอกจากรุ่นพี่ๆบางคนที่ทราบก็จะเล่าให้ฟัง แต่ประวัติที่มาจริงๆ นั้นไม่มีใครเล่าให้ฟังมาก่อน มาทราบละเอียดจริงก็เมื่อมีงาน 70 ปี แม่โจ้ เพราะพวกเราต้องสืบค้นหาที่มาของคำกล่าวบทนี้เป็นตำนานแม่โจ้ให้ได้**2
___________________________________________
*1รองศาสตราจารย์ ดร. เทพประสงค์ วรยศ องค์การเกษตรกรในอนาคตแห่งประเทศไทย
ตำนานแม่โจ้ ตอน 10 http://www.maejo.net/MaejoStory/MaejoStory10.html
**2 งานหนักไม่เคยฆ่าคน ศาสตราจารย์ ดร.วิภาต บุญศรี วังซ้าย
ตำนานแม่โจ้ ตอน 8 http://www.maejo.net/MaejoStory/MaejoStory8.htm
-----------
แม่โจ้มหาวิทยาลัยแห่งชีวิต
ชีวิตของพวกเราหลายคนเพิ่งเริ่มต้น
หลายคนผ่านเรื่องราวต่างๆมามากมาย
หลายคนเบื่อหน่ายเพราะหาสิ่งที่ต้องการไม่พบ
หลายคนท้อแท้แต่ตั้งใจที่จะสู้ และสู้ต่อไป
พลังใจและความตั้งใจจริงเท่านั้นที่จะช่วยได้
เพราะในโลกกว้างที่จะต้องออกไปใช้ชีวิตจริงๆ นั้น
ปัญหาอุปสรรคต่างๆมีมากมาย
บทเรียนจากแม่โจ้
จะช่วยให้เราสามารถปรับเปลี่ยนและคาดการณ์อย่างชาญฉลาด
สู้ครับ.. งานหนักไม่เคยฆ่าคน
ส.จันทร
14 ต.ค. 50
25 ตุลาคม 2550 เมื่อเป็นเด็กชอบดูหนังเคาบอย เดินไกลแค่ไหนก็ไปดูหนังกลางแปลง หนังเร่ขายยา นานๆจะมีหนังเร่มาขายยาในหมู่บ้าน แต่ก็ไม่บ่อยนัก ต่อมาก็เก็บเงินค่าดูหนังไปดูหนังตามวิก สมัยนั้นก็ 1บาท ต่อมา ก็ 3 บาท ขอให้เป็นหนังเคาบอยหรือทาร์ซานที่ชอบที่สุด โชคดีเก็บภาพเรียน ม.2 ถือปืนเด็กเล่นไว้ดูเป็นที่ระลึก เรียนมัธยมอยู่โรงเรียนราชสีมาวิทยาลัย สมัยนั้นโรงเรียนอยู่หลังสถานีรถไฟถนนจิระ เดินไปโรงเรียนจนโตอยู่ชั้น ม.5 จึงมีรถจักรยานปั่นก็สนุกกับการเรียนและเล่นฟุตบอล รำกระบี่กระบอง และงานยุวกสิกร และอยากมาเรียนที่แม่โจ้ มาเรียนแล้วก็สนุกและรู้ว่า ชีวิตนั้นต้องสู้ ต้องทำหลายอย่าง พ่อแม่ลำบากเพราะต้องเงินให้เรียนก้นัยว่าโชคดี ผ่านพ้นไป 3 ปี ด้วยความยากลำบากและได้รู้ถึงความจริง ความอดทน ใจต้องสู้ จึงจะมีโอกาสและมีคนช่วย ใจเราต้องมาก่อน จบแล้วไปสอบเป็นพนักงานส่งเสริมเกษตรทำงานยุวกสิกรก็สนุกแต่ก็ต้องอดทนเพราะกว่าจะมีเงินเดือน 600 บาท นั้น ยากและต้องอยู่อย่างประหยัดจริงๆ โชคดีผู้บังคับบัญชาท่านเห็นความใจสู้และทำงานจริงๆ ท่านให้เป็นผู้แทนยุวกสิกรแลกเปลี่ยนไปอเมริกาก็เป็นกำไรเป็นจุดผันเปลี่ยนแนวคิดในการทำงานเมื่อกลับมาทำงานเป็นข้าราชการ ตัดสินใจลาออกจากงาน ทำงานแนวใหม่กับองค์กรต่างประเทศที่ โอกาสและความถนัดในการพัฒนาการทำงานจะช่วยเบิกทางสู่อนาคตได้
|
|---|
 |
 |
 |
 |
|---|
 |
 |
 |
 |
|---|
 |
 |
 |
 |
|---|
 |
 |
 |
 |
|---|
 |
 |
 |